Αρχική Άλλες ειδήσεις Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ολλανδία

Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ολλανδία

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Άρθρο του Γεράσιμου Αραβανή.

Μετά το αποτέλεσμα των Ολλανδικών εκλογών σύσσωμες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες  εκδήλωσαν την ανακούφιση τους και μίλησαν για ήττα του ρατσιστή ισλαμοφοβικού και αντιευρωπαϊστή Βίλντερς, ότι οι Ολλανδοί απέδειξαν πως επιθυμούν να παραμείνουν στην Ευρώπη και η χώρα τους να παραμείνει ανοιχτή. Ο Γιούνκερ, σε επιστολή του στον Ολλανδό πρωθυπουργό, υποστήριξε ότι η Ολλανδία ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ των αξιών της οποίες προασπίζεται η Ευρώπη: ελεύθερες και ανεκτικές κοινωνίες σε μια ευημερούσα Ευρώπη.

Φυσικά, ο βασικός λόγος της ικανοποίησής τους δεν είναι τόσο ότι ηττήθηκαν οι ακροδεξιές ιδέες. Στις κυβερνήσεις πολλών χωρών της ΕΕ αλλά και σε σημαντικές πολιτικές δυνάμεις ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η ισλαμοφοβία, οι αντιδημοκρατικές πρακτικές και ο αντικομμουνισμός είναι κυρίαρχα στοιχεία. Οι φράχτες στις χώρες του Βίσενγκραντ εναντίον των προσφύγων, ο φράχτης στον Έβρο, η αδιαφορία για χιλιάδες και χιλιάδες ζωές που χάνονται στη θάλασσα και στα στρατόπεδα εγκλεισμού προσφύγων τι άλλο φανερώνουν; Η εξίσωση του κομμουνισμού με το φασισμό από την επίσημη ηγεσία της ΕΕ πού αλλού οδηγεί;

Ο κύριος λόγος της ικανοποίησης τους είναι ότι το αποτέλεσμα αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως ψήφος υπέρ της ΕΕ. Το τελευταίο διάστημα τα σύννεφα που συσσωρεύονται πάνω από το οικοδόμημα της ΕΕ είναι βαριά, ιδιαίτερα μετά το Brexit, και μια ψήφος αμφισβήτησης της ΕΕ εκ μέρους των Ολλανδών μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική.

Είναι όμως αλήθεια ότι νίκησε ο δεξιός πρωθυπουργός Ολλανδίας Ρούτε; Τα αποτελέσματα λένε άλλο πράγμα. Ο κυβερνητικός συνασπισμός από το Κόμμα του Λαού για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία και το Εργατικό Κόμμα έχασε περισσότερο από 25 μονάδες και 40 έδρες, ενώ το ακροδεξιό κόμμα του Βίλντερς αυξήθηκε κατά 4 έδρες. Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι τιμώρησαν τα κόμματα που κυβερνούσαν λόγω της πολιτικής που αυτά άσκησαν και συνολικά έδειξαν την αποστροφή τους στο πολιτικό κατεστημένο, ενώ ενισχύθηκαν οι τάσεις ενδυνάμωσης του φασισμού. Μάλιστα, απ’ ό,τι γράφεται, το ποσοστό των ακροδεξιών δεν εκφράζει την επιρροή του συγκεκριμένου κόμματος στην ολλανδική κοινωνία. Ο Βίλντερς, με την παρουσία και τη δράση του, εκμεταλλευόμενος τη μεγάλη δυσαρέσκεια των Ολλανδών, σπρώχνει όλο και πιο πολύ την πολιτική ζωή της Ολλανδίας προς τα δεξιά και επιβάλλει σημαντικά στοιχεία της πολιτικής ατζέντας του στις άλλες δυνάμεις και ιδιαίτερα στο κυβερνητικό κόμμα.

Απόδειξη γι’ αυτό είναι η προεκλογική εκστρατεία του σημερινού πρωθυπουργού. Στηρίχθηκε στις θέσεις που η ακροδεξιά πρόβαλλε και στην όξυνση της αντιπαράθεσης με την Τουρκία λόγω της απαγόρευσης των συγκεντρώσεων των Τούρκων υπουργών με τους Τούρκους μετανάστες της Ολλανδίας. Ουσιαστικά πήγε την πολιτική ζωή της Ολλανδίας πιο δεξιά για να τη σώσει –υποτίθεται- από την ακροδεξιά.

Για τα αδιέξοδα της ΕΕ δεν ευθύνονται οι διάφοροι Βίλντερς, αλλά η ίδια η ΕΕ και η πολιτική που εφαρμόζει, η αποφασιστική υπεράσπιση των υπερκερδών του κεφαλαίου και η αύξηση της φτώχειας, της ανεργίας, η έλλειψη προοπτικής για την πλειοψηφία των νέων, η απουσία οποιουδήποτε οράματος κάτι που να συγκινεί και να ελκύει. Ευθύνεται η αποσταθεροποίηση χωρών και η εξαπόλυση πολέμων χάριν των κερδών και της επιρροής σκορπίζοντας την καταστροφή και την απόγνωση στους λαούς.

Όλα αυτά η ΕΕ δεν μπορεί να τα διορθώσει, αντίθετα όλο και θα δυναμώνουν και ο  λόγος βρίσκεται στον ίδιο τον χαρακτήρα της ΕΕ  ως ένωσης των πολυεθνικών σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών. Το ολλανδικό αποτέλεσμα μπορεί να μην ήταν τόσο αρνητικό για τους ηγέτες της ΕΕ. Αύριο όμως έρχονται άλλα, πολύ χειρότερα. Η λύση για τους λαούς βρίσκεται στο ξήλωμα της ΕΕ και όχι στην ενδυνάμωσή της. Αυτό όμως θα γίνει -και μάλιστα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων- όταν δεν θα μετράμε αν νίκησαν οι ακροδεξιοί ή οι άλλοι δεξιοί, ή ποια πολιτική δύναμη του κεφαλαίου θα υπερισχύσει, αλλά όταν θα αναμετράται η εργατική τάξη και οι πολιτικοί εκπρόσωποί της με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου.

Αυτό είναι το μείζον πολιτικό πρόβλημα για την εργατική τάξη και τους λαούς σήμερα.