Αρχική Μόνιμες Στήλες Λόγος και θεραπεία Αχ αυτοί οι βαθμοί

Αχ αυτοί οι βαθμοί

vathmologia1

Γράφει ο Σπύρος Κούρτης.

Κάθε φορά τι αγωνία, τι φόβος τι άγχος, τι… τι… τι….
Δύσκολο συναίσθημα! Όλη η χρονιά κυλούσε. Εύκολα ή δύσκολα θα περνούσε. Η εβδομάδα των βαθμών όμως…ποτέ! Σαν εβδομάδα των παθών παρομοιάζεται σχεδόν από κάθε μαθητή. Για τους επιμελείς μαθητές υπήρχε το άγχος για την αναγνώριση, για την καταξίωση, για την επίτευξη του στόχου. Γιατί 17 και όχι 18; Γιατί 19 και όχι 20; Γιατί Β και όχι Α; Γιατί εγώ λιγότερο και ο Γιώργος, η Μαρία, ο Νίκος, ο…,η…. περισσότερο; Από μικροί στο κυνήγι της βαθμοθηρίας!

Από την άλλη για τους λιγότερο επιμελείς μαθητές…. Η χειρότερή τους εβδομάδα! Σε αυτούς τους βαθμούς βασίζονταν η ηρεμία τους ή καλύτερα η ανεμελιά τους! Ακόμη και αν τη μεγαλύτερη διάρκεια της σχολικής χρονιάς την περνούσαν ξέγνοιαστα, ήξεραν ότι εκείνη την εβδομάδα, θέλοντας και μη, η οικογένεια αλλά και ο περίγυρος αυτής, θα ασχολούνταν με τους βαθμούς.

Αχ, αυτοί οι βαθμοί… Όταν έφτανε η μέρα για την παράδοση τους η αγωνία ανέβαινε στο κατακόρυφο. Όλοι περίμεναν τους γονείς ή τους κηδεμόνες τους. Πολλοί θα προτιμούσαν κάπου να κρυφτούν αλλά τι να έκαναν, έπρεπε να το υποστούν! Αφημένοι σχεδόν παραδομένοι στην εξώπορτα του σχολείου περίμεναν…περίμεναν… Αυτή η εξώπορτα, άραγε πόση αγωνία αλλά και πόσα όνειρα μπορούσε να αντέξει;

Αχ, αυτοί οι βαθμοί… Μακάρι να τελείωνε εδώ το μαρτύριο. Η συνέχεια επί της οικίας.
Εκεί έπεφτε βαρύς ο πέλεκυς! Ο κατάλογος του ΔΕΝ… ΔΕΝ θα ξαναβγείς… ΔΕΝ θα ξαναπαίξεις… ΔΕΝ θα ξανακαθυστερήσεις… ΔΕΝ θα ξαναπάς αδιάβαστος… ΔΕΝ…,ΔΕΝ…,ΔΕΝ…,ΔΕΝ…

Αχ, αυτοί οι βαθμοί… Κάθε φορά η ίδια αγωνία. Κάθε φορά ένα <<δύσπεπτο>> συναίσθημα. Αλλά και πόσο νοσταλγικές αυτές οι εικόνες, αυτές οι στιγμές; Αχ ,αυτοί οι βαθμοί…

*Όσον αφορά το προηγούμενο άρθρο μου (βλ. εδω) ο ισχύων νόμος είναι ο
3699/2008 όπου το ΚΔΑΥ μετονομάσθηκε σε ΚΕΔΔΥ ,δηλαδή σε
Κέντρο Διαφοροδιάγνωσης, Διάγνωσης και Υποστήριξης.

 

spkourtis