Αρχική Μόνιμες Στήλες Μπρος-πίσω Ω  σμπούκιο. Ω σμπούκιοοοοοοο………

Ω  σμπούκιο. Ω σμπούκιοοοοοοο………

sboukio

 Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος.

Το αφιερώνω  στην μνήμη του αγαπημένου φίλου μου και συνάδελφου Άγγελου Πάλμου

Βρισκόμαστε στα 1981. Μήνα Οκτώβρη. 18. Μέρα Κυριακή. Γραικοχώρι  Ηγουμενίστας. Δικαστικός αντιπρόσωπος.

Δεν θυμάμαι αν είχε ήλιο , δεν θυμάμαι αν υπήρξε μέρα. Θυμάμαι πως μπήκα νύχτα στο εκλογικό Κέντρο και έφυγα περασμένες 12 τη νύχτα. Από τα μάτια μου είχε περάσει κόσμος και κοσμάκης γιατί ήταν ένα πολύ μεγάλο εκλογικό τμήμα. Μαθημένος από εκλογές μια και για χρόνια υποστήριζα  το εργατικό και αγροτικό κίνημα στον τόπο μου κράτησα  αποκλειστικά στην απόλυτη κρίση μου δυό στοιχεία της διαδικασίας κι αυτά ήταν η υπογραφή μου στον φάκελο που έμπαινε πάντα πριν πέσει ο φάκελος στην κάλπη και η ταυτότητα  του εκλογέα και δίπλα μου είχα τον γραμματέα του οποίου έλεγχα απόλυτα την κατάσταση των ψηφισάντων εκλογέων.

Μ΄αυτό τον τρόπο δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να με κλέψουν ή να μου υφαρπάσουν φάκελο και μετά να γίνει της πουτάνας  με  ευθεία παραβίαση της μυστικότητας της ψήφου. Τα μαθήματα αυτά ειδικά τα είχα λάβει από το εργατικό κίνημα και από τον καθηγητή μου σε αυτά πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Λευκάδος και σπουδαίο φίλο και συνδικαλιστή Δήμο Κοντογιώργη.

Αφού κρατούσα αυτά έβλεπα τον κόσμο μάτι με μάτι και μπορούσα να υπολογίζω τι περίπου είχε η κάλπη. Το ένοιωθα, ήταν για μένα λες και  το περιεχόμενο των φακέλων ήταν γνωστό , λες και είχαμε συμπληρώσει μαζύ τα ψηφοδέλτια.

Έβλεπα καθαρά  ότι η  τότε Νέα Δημοκρατία του Ράλλη έχανε πανηγυρικά . Με απόλυτη αντικειμενικότητα έκανα το χρέος μου και παρατηρούσα με προσοχή την ψυχολογία του κόσμου που περνούσε μπροστά από τα μάτια.

Έβλεπα ένα κόσμο μουγκό, κρατημένο, πεισμωμένο, αποφασισμένο, σκληρό, έτοιμο να βάλει τελεία στην ζωή του, την καθημερινότητα και την ιστορία του, χωρίς να τον γνοιάζει που πάει, με ποιόν πάει, που θα τον πάνε, τι θα βρει εκεί. Αποφασισμένο να δραπετεύσει από την μίζερη ζωή  του κράτους που οικοδομήθηκε μετά τον εμφύλιο. Και όλοι. Χωρίς φραγμούς. Χωρίς ιδεολογίες. Χωρίς γνώση. Χωρίς συνέπεια. Χωρίς να κοιτάξει ποιους εκλέγει και γιατί. Αρκεί να φύγει η δεξιά του Βασιλιά, του εμφυλίου, της χούντας , να αποδράσει ο κοσμάκης από αυτό το μίζερο παρόν που του μάρανε την ζωή. Μια ζωώδης αντίδραση χωρίς λογική, αντίδραση ζώου την ώρα που γίνεται πάνσοφο ψάχνοντας τα ύστατα όρια της αντοχής και της ύπαρξής του. Και τι μου λες σε τέτοιες στιγμές; Τι θα πει Παπανδρέου. Ένα σύνθημα για το κοπάδι που έψαχνε ένα σύνθημα για να αποτινάξει  το βάρος που του φόρτωσαν στην πλάτη του , που του σύνθλιβε το σύμπαν των οριζόντων του και του μάρανε την ζωή.

Κι όλα αυτά μπροστά σου. Στον κάθε φάκελο, στην κάθε μορφή που περνούσε από μπροστά σου. Στο χαμόγελο. Στο σφίξιμο των χειλιών. Στο κούνημα του κεφαλιού, στο μάτι το πονηρό το Ελληνικό που κάνει πως δεν ξέρει και τα ξέρει όλα . σε εκείνη την πρωτόγονη παρουσία επί της γης από την εποχή του Ομήρου .

Μην με ρωτάτε πως τα είδα όλα αυτά, Ούτε ξέρω κι ούτε πρόκειται να μάθω ή να φτάσω σε τέτοιο βαθμό αυτογνωσίας που να μπορώ να εξηγήσω ότι νοιώθω. Αυτά ένοιωθα κι αυτά σας εκθέτω μετά από τόσα χρόνια.

Τέλος πάντων έκλεισα την κάλπη. Κοίταξα  γύρω μου τους πάντες και τους είπα:

-Κύριοι  σήμερα αυτή η κάλπη θα αλλάξει την πορεία της ζωής μας. Σας το λέω εγώ που δεν ψήφισα  ούτε νικητή, ούτε νικημένο.

Με κοίταξαν όλοι φοβισμένοι και απορημένοι. Έγινε η καταμέτρηση, συμφώνησαν φάκελα και ψηφίσαντες, έγινε η αρίθμηση των φακέλων, και άρχισε πλέον η εξαγωγή των ψηφοδελτίων.

Έβγαζα  ψηφοδέλτια . ΠΑΣΟΚ. ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΝΔ ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ.

-Ρε παιδιά , ρώτησα το ΠΑΣΟΚ πως πήγε στο τμήμα σας.

-Δεν πήγε καλά , μου είπε ο εκλογικός αντιπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

-Θα πάρετε ετούτη την φορά  πάνω από 45%  του είπα.

Τάφος το τμήμα. Συνέχισα το μέτρημα. Πραγματικά  Το ΠΑΣΟΚ είχε διαλύσει την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Μετράω σταυρούς  υποψηφίων κλείνω τα πρακτικά. Υπογράφονται και αρχίζω να ετοιμάζω τον σάκο για το Πρωτοδικείο. Οι πάντες είχαν εξαφανισθεί. Οι Νεοδημοκράτες  σκυφτοί και πονεμένοι και οι Πασόκοι μουντοί και προβληματισμένοι για το αύριο .

Άνθρωπος πουθενά. Και οι αστυνομικοί το είχαν σκάσει τρέχοντας να προλάβουν να καλυφτούν από την καταιγίδα  που νόμιζαν πως έρχεται. Μόνος . Με τον σάκο των αποτελεσμάτων  στα χέρια. Σε ξένο και άγνωστο τόπο. Χωρίς τηλέφωνα κι ο κόσμος στα σπίτια του μαζεμένος από τον πόνο της ήττας ή τον μουντό πόνο της άγνωστης μέρας που  ξημέρωνε.

Δεν  υπήρχε άλλη επιλογή. Είχα ρωτήσει πόσο μακριά είναι η Ηγουμενίτσα από περιέργεια το μεσημέρι. Αποφάσισα με τα νιάτα μου τότε και την πίστη μου στον εαυτό μου να πάω με τα πόδια μου. Πήρα τον σάκο στην πλάτη . Έβγαλα ένα παλούκι από ένα φράχτη και άρχισα να κατεβαίνω προς την πόλη γεμάτος σκέψεις για την αυριανή μέρα που όλοι φοβούνταν.

Ένοιωθα μέσα μου πως  τίποτε δεν θα ήταν διαφορετικό. Ο Ήλιος θα έβγαινε από την Λάμια και θα έπεφτε στον Άη-Γιάννη. Ο κόσμος θα ξυπνούσε, τα μικρά θα ζήταγαν γάλα. Οι εραστές θα προπονούσαν  τις αισθήσεις τους για ένα γλυκό πρωϊνό, η φτωχολογιά θα έψαχνε για τον επιούσιο. Όλα στην θέση τους όπως ήταν από τότε που βγήκαν οι λάσπες.

Κάποιοι  πονηροί εκεί στα μεγάλα σαλόνια θα ετοίμαζαν τις καινούργιες μασέλες. Αυτό ήταν όλο. Αυτοί οι αιώνιοι πονηροί που πάντα βρίσκουν καινούργιες μασέλες. Γι αυτούς είχαν νόημα οι εκλογές . εμείς οι άλλοι…. Σκατά . Μία απ΄ τα ίδια.

Κι ενώ ήμουν στα  όνειρά μου  σταματάει ένα αυτοκίνητο δίπλα μου. Προτείνω το παλούκι. Η πόρτα ανοίγει. Ο Άγγελος ο Πάλμος. Φίλος καλός και συνάδελφος.

-Πού πας; Μου είπε. Έμπα μέσα.

-Τι γίνεται  Άγγελε του είπα με ανησυχία

-Άκου.

Το ραδιόφωνο έλεγε : ΠΑΣΟΚ 45% . ΝΔ 25% , ΚΚΕ 10%

Ο Άγγελος χαμογέλασε  και μου λέει

-Ω σμπούκιο, Ω σμπούκιοοοοοοοοο.

Το ραδιόφωνο συνέχιζε ΠΑΣΟΚ 50%, ΝΔ 27%

Ω σμπούκιοοοοοοοοοοοοοοο

Σημείωση : Σμπούκιο είναι

1) το σκόπιμο χτύπημα  της μπάλας  που πετάξε ο παίχτης στο αμπαλί (παιχνίδι με μπάλες που παίζονταν στην Λευκάδα)  στην μπάλα ή στις μπάλες του αντιπάλου ή στο αμπαλί.

2) παιχνίδι με λεφτά που παίζονταν και οι παίχτες  προσπαθούν με μια μπάλα να βρουν ένα ξύλο που  ήταν τοποθετημένο σε είκοσι με τριάντα  πάσα μακριά  απ΄το σημείο ρίψης. Καλοί σε αυτό στα χρόνια μας ήταν ο Γιάννης ο Κάλιας, ο Ματαράγκας, ο Τάσος ο Αναπολιτάνος (Μπούγιος).