Αρχική Top Stories Έκκληση για Ενός Λεπτού Σιγή για τους Απολεσμένους

Έκκληση για Ενός Λεπτού Σιγή για τους Απολεσμένους

Ανακοίνωση του Συλλόγου για τον Πολιτισμό και το Περιβάλλον Νυδριού Βίλχελμ Νταιρπφελντ.

Πιστεύεις στον Θεό; Πιστεύω Αυτώ ως…;

14 Αυγούστου παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η περιφορά της εικόνας έχει αποφασιστεί ακόμη μια χρονιά  στο Νυδρί. Όπως και πέρυσι θα διανύσει τον κεντρικό δρόμο, θα κατευθυνθεί στο λιμάνι  και ξανά στον κεντρικό δρόμο για να καταλήξει εκεί από όπου ξεκίνησε: στην εκκλησία της μικρής μας πόλης, που λέγεται «Κοίμησις της Θεοτόκου».

Ο επιτάφιος , η εικόνα της Παναγίας, τα εξαπτέρυγα, οι ιερείς , οι ψάλτες,  οι επίσημοι, η φιλαρμονική που έρχεται με ενέργειες του αδελφού Εμπορικού Συλλόγου και το λεγόμενο πλήθος κόσμου που ακολουθεί. Αυτή είναι η μία εικόνα.

Αλλά  όπως πέρυσι και όπως κάθε χρονιά με όλα τα μαγαζιά ανοιχτά, τους τουρίστες να ψωνίζουν και πολλούς καταστηματάρχες με τις ταμειακές μηχανές ανοικτές να εισπράττουν. Την ίδια ακριβώς  ώρα που ο Επιτάφιος αγγίζει τα μέτωπά μας και τα κοιμισμένα μάτια μας, τις κοιμισμένες αισθήσεις.

Επίσης η πομπή θα περάσει όπως και πέρυσι, όπως και κάθε χρονιά μπροστά από εστιατόρια με καθισμένους πελάτες, με στόματα μπουκωμένα και ιδρωμένα μέτωπα από την προσπάθεια για απόλαυση μέσα σε συνθήκες ζέστης και υγρασίας. Θα γίνει και η συνηθισμένη στάση στο λιμάνι για να ψάλουν με φόντο και προοπτική τα μεγάλα home cinema που κρέμονται πολύχρωμα και βοώντα από τις καφετέριες  και τα μάτια μας και εκπέμπουν εις τον πάτο της εικόνας μας. 

Ακίνητοι και απαθείς αλλά με την αυτοματοποιημένη κίνηση στις κάμερες και τα κινητά πατάμε την σκανδάλη της φωτοσύνθεσης και απαθανατίζουμε με ιλιγγιώδη αδράνεια τα πάντα, που εδώ είναι άλλη μία στιγμή ή η ίδια στιγμή με τον Επιτάφιο ή την εικόνα της Παναγίας.

Αυτή είναι η άλλη εικόνα.

Πιστεύεις στον Θεό; Πιστεύω Αυτώ ως…;

Μέσα στις καταστροφές υπάρχει και η ελπίδα. Κάποιοι, νεαροί κυρίως, ιδιοκτήτες καφετεριών και ελάχιστοι εστιάτορες χαμηλώνουν τα φώτα και όρθιοι μαζί με τους πελάτες τους περιμένουν με σεβασμό να περάσει η πομπή. Ας τους μιμηθούμε όλοι.

Έκκληση λοιπόν από τον Σύλλογό μας

προς όλους τους αρμόδιους να δοθούν οι απαραίτητες οδηγίες, κυρίως προς τους ιδιοκτήτες εστιατορίων και καφετεριών, για να μειώσουμε όσο γίνεται την ασχήμια σε μια θρησκευτική πομπή που έχει την σημασία και τα όρια του Πένθους.

Το παράδειγμα των λίγων λέει: να χαμηλώνουν τα φώτα και να παραμένουν όρθιοι πελάτες , ιδιοκτήτες και προσωπικό μέχρι να τελειώσει η πομπή.

 Ευτυχώς υπάρχει το παράδειγμα.

Νομίζουμε η αστυνομία έχει ένα κεντρικό ρόλο κυρίως παραινετικό  για την απαραίτητη Διόρθωση. Ας δοθούν οι σχετικές οδηγίες. Όλοι οι τοπικοί σύλλογοι ας πάρουν τις ανάλογες  πρωτοβουλίες. Και ατομικά ο καθένας μας.

Ενός λεπτού σιγή λοιπόν για τους Απολεσμένους

Pablo Picasso: «The Crouching Beggar» – (τμήμα από τον πίνακα)

Ο τρόπος που τιμάμε μια πομπή θρησκευτική κρατάει την συνολική μας εικόνα αθροιστικά ή  αφαιρετικά στο σημείο του δικού μας ορισμού. Το πως υπάρχουμε γενικά.

Το πένθος  σίγουρα ταιριάζει στην Ηλέκτρα, αλλά  χωρίς την σημασία του και τον σεβασμό στην τελετουργία της Παράδοσης είμαστε ανάπηροι και στην  χαρά.

Και από καθαρά τουριστική  άποψη είναι πιο ενδιαφέρουσα μία εικόνα χαμηλόφωνη και ατμοσφαιρική για τους ίδιους τους επισκέπτες μας.

Δεν είμαστε ο πολιτισμός της κατάνυξης, αλλά κάποιον νεκρό έχουμε όλοι να θυμόμαστε και να μας θυμίζει  ταυτόχρονα με το πέρασμα του Επιταφίου και την εικόνα της Κοιμήσεως: τον άνθρωπο.

Εξ άλλου συνταρακτικά και επίκαιρα απολεσμένοι είναι οι καμένοι κοντινοί μας  Έλληνες, κάτι σαν μακρινοί συγγενείς μας.

Μας δίνει μια αφορμή για επαναπροσδιορισμό αυτή η στάχτη.

Πιστεύεις στον Άνθρωπο; Πιστεύω αυτώ ως…;

Για τον Σύλλογό μας

Ελένη Βερυκίου